Span ik dan nog eenmaal de boog
zodat het handvat in splinters
de lucht zal durven kussen; het blussen
alleen met hemelwater kunnen zou-
of houd ik mijn hart weer stil?
Welk een lijden, het gebogen lopen
zodat niemand mijn ogen kan zien
en de dagen van werk te tellen
tot ze niet meer op mijn vingers passen;
het verkrassen is geen zonde.
Slechts een weg naar buiten, want buiten
is waar ik zijn wil. Rotterdam, Den Haag
of nog verder de zee in zodat ik verdrink
in het zout dat mijn wonden te goed kent.
www.erwinvanderweij.nl